Vader voltooit de marathon van Londen met een rugzak van 20 kg om de herinnering van zijn zoon te eren, die stierf aan kanker.
Ceri Menai-Davis voltooide de marathon van Londen met een rugzak van 20 kg om de herinnering van zijn zoon te eren, die in 2021 op 6-jarige leeftijd stierf aan kanker.
Aan LADbible vertelde Menai-Davis dat zijn zoon Hugh in 2020 de diagnose kanker kreeg en dat de kracht van zijn zoon tijdens de behandeling hem inspireerde om voor zijn eigen gezondheid te zorgen en zich in te schrijven voor de marathon van Londen.
De vader herinnerde zich hoe hij op 27 augustus 2021 een hardlooptraining deed en zijn vrouw Hugh meenam in de auto om te kijken. Menai-Davis zal nooit vergeten hoe zijn zoon hem aanspoorde met woorden van motivatie: “Kom op, papa, kom op, papa”.
Helaas, kort na zijn 6e verjaardag op 30 augustus, kreeg Hugh een terugval en overleed enkele weken later. In zijn laatste dagen moedigde de jongen zijn vader aan om zijn plannen voort te zetten: “Ga en doe het, papa, ga en doe het, ga rennen door Londen”.
Menai-Davis deed wat zijn zoon vroeg en Hugh werd begraven met de medaille die zijn vader won door de marathon van Londen te rennen. Na het verlies richtten de ouders van de jongen een goed doel op, genaamd It’s Never You, nadat ze nadachten over wat ze nog meer konden doen om hun zoon trots te maken.
“Mijn vrouw en ik hebben vervolgens het goede doel It’s Never You opgericht, omdat we ons volledig geïsoleerd voelden als ouders van een kind met kanker, omdat de focus terecht op het kind lag, maar niemand vroeg: ‘Hoe gaat het met jou als ouder?'”
Dit jaar was de vierde keer dat Menai-Davis deelnam aan de marathon van Londen en deze keer liep hij de race met een rugzak van 20 kg met de namen van 450 kinderen erop; in het midden de naam van Hugh, handgeschreven door de jongen zelf.
“Ik stelde de uitdaging in omdat Hugh 20 kilo woog toen hij voor de laatste keer werd opgenomen. De 20 kilo vertegenwoordigen niet alleen zijn gewicht, maar ook het gewicht van kinderkanker voor de ouders.”
Naast het fysieke gewicht onthulde de vader het emotionele gewicht van het deelnemen aan de race: “De laatste 50 meter, toen ik de finishlijn zag, begon ik te huilen. David, mijn vriend die naast me liep, we omhelsden elkaar 50 meter voor de finishlijn. Ik werd een beetje wanhopig, omdat je nu zo emotioneel bent als je dit doet, en het is gewoon overweldigend wanneer je de finishlijn ziet.”
Deze inhoud werd gecreëerd met behulp van AI en beoordeeld door het redactieteam.
